ملاقات با داج کورونت 500 مدل 1967

برند داج برای ایرانیان بیشتر با نام چارجر و چلنجر شناخته می‌شود. خودروهایی که از عهد کلاسیک تا مدرنیته امروز برای نماد قدرت،اور، شتاب و روح خالص خودروهای ماسل (Muscle Car) هستند و همچنان رکورددار جهانی سریعترین خودروهای تولید اینبوه احتراق داخلی V8 جهان را یدک می‌کشند.

اما در عهد کلاسیک خودروهای بسیاری از خط تولید برند داج (از زیرمجموعه کرایسلر) خارج شدند که از آنها حتی در همان دوران در زمره پرشتاب‌ترین خودروهای عصر خود بودند. یکی از این نام‌های گیج‌کننده مدل کورونت (Coronet) است که تعداد آن‌ها از سدان‌های نسل ششم و هفتم در بازار کشور پیدا می‌شود، اما آنچه خواندن ادامه این مقاله را جذاب می‌کند، عنوان خودروی مورد بررسی به نسل پنجم از کلاس کوپه کانورتیبل است. (دو در سقف تاشو) و از تریم 500 است.

کورونت یا…؟

با گذر زمان و فراگیر شدن اینترنت در تلفن‌های همراه هوشمند، بروز خطا در بیان مدل‌ها و حتی بیان اسامی‌ها کمتر می‌شود، اما در حدود 15 سال پیش و دوران پیش دانشگاهی شخص نگارنده، یکی از هم مدرسه‌های اسرار سنگینی برای بیان این نام خودرو است. عنوان داج کوروت داشت. این است که مدل کوروت (Corvette) متعلق به برند شورولت و مدل کورونت (Coronet) متعلق به برند داج است و تفاوت‌های بسیار زیادی در دقت این دو نام وجود دارد. از سوی دیگر، دیده می‌شود که حتی بسیاری از متخصصان نیز این نام را به صورت کورنت خطاب می‌کنند.

1967 داج کورونت 500

کورونت نسل اول در سال 1949 میلادی روانه بازار شد و تا سال 1976 در هفت نسل مختلف با تغییرات فنی، مهندسی و ظاهری به تولید رسید. این نام در تاریخ 27 ساله تولید خود تنوع قابل توجهی به همراه دارد و زیرمدل های اسپرت، سدان و استیشن، کوپه و کانورتیبل را به همراه داشته است.

نام کورونت برگرفته از کلمه قدیمی فرانسوی Couronnette است که معادل آن در زبان انگلیسی به صورت ساده‌سازی شده همان کلمه کراون (Crown) به معنای تاج است.

کورونتهای اسپرت

کورونت در هفت نسل متمایز به تولید رسید، اما همه آن‌ها نسخه‌های اسپرت و ارزشمند نبودند. به عبارت بهتر، بهتر است نمونه‌های معمولی معمولی و خانوادگی باشند، که به صورت عمومی از اهمیت و ارزش خاصی برخوردارند. نمونه‌های خاص کورونت‌های ماسل بین سال‌های 1965 تا 1970 به تولید رسیدند، که به عنوان نسل پنجم شناخته می‌شوند.

1967 داج کورونت 500

کورونت های تولید شده در این دوران با تریم های تولید شده ازجمله کورنت پایه، کورونت دیلاکس (دولوکس در زبان پارسی)، کورونت 440، کورونت 500، کورونت R/T و کورونت سوپر بی (Super Bee/اَبَر زنبور) به تولید رسید. برای آن دسته از افراد علاقه مند به تاریخچه خودروهای عضلانی آمریکایی، نام کورونت سوپر بی و کورونت R/T به دلیل بهره گیری از پیشرانه های غولپیکر 440 و 426 اینچ مکعبی 375 و 425 اسب بخاری از همه مدل های شناخته شده است.

مدل مورد بررسی این مقاله نه تنها از نمونه 500 بلکه نسخه دو در و سقف تاشو است که بر ارزش مادی و معنوی آن می‌افزاید.

قوطی کبریت کرایسلر

کورونت نسل پنجم بین سال‌هایی که بر خط تولید قرار داشت، تقریباً در هر سال از جلو یا عقب دستخوش تغییر می‌کردند و ظاهری قرار می‌گرفت. بارزترین و عمده‌ترین تغییرات رسمی در سال 1968 انجام شد و باعث شد که نسل پنجم به دو گروه 1965 تا 1967 و 1968 تا 1970 تقسیم شود. با نگاهی اجمالی به چراغ عقب این خودروی مورد بررسی، می‌توانم این خودرو را در سال 1967 بررسی کنم. هر چند که باید جایزه زیباترین سبک طراحی نمای عقب را به دو مدل 1969 و 1970 تقدیم کرد.

با داشتن طول 5.3 متری و فاصله محورهای 2.95 متری، نسل پنجم کورونت به بعد را باید نمونه سایز متوسط ​​این خودرو دانست. اما این مهم باعث نشد تا کرایسلر دست از سبک طراحی خارجی جعبه‌های خود را بشویید. نمای کلی خودرو یک جعبه مکعب مستطیل کامل است، که تنها با اندک برجستگی های روی گلگیرهای عقب از شکل جعبه خارج می شود. انتقادهای بسیار زیادی به سبک طراحی آن دوران کرایسلر وارد شد، اما این خودروساز با توجه به ویژگی‌های محصولات فنی خود تلاش برای ارائه یک محصول متمایز داشت و از این بابت نیز بسیار موفق بود. با این حال از توجه به جزئیات و دلبری‌های مردانه‌ای که در طراحی خودرویی چون داج چارجر نسل دوم (با زبان طراحی یکسان) دیده می‌شود، در کورونت نسل پنجم هیچ خبری نیست.

1967 داج کورونت 500

اما همان جلو جلو خودرو با دو جفت چراغ گرد و جلوپنجره تمام کرومی با دماغه‌های بسیار کوچک در جلو، ترکیبی از نمای جلو چارجر 500 و چارجر 1969 را می‌شود. اما در مدل‌های نسل پنجم تکلیف به همراه نداشت و در مدل 1967، به یکی از بزرگ‌ترین انتقادهای طراحی خودرو بدل می‌شود، چرا که ترکیبی از مستطیل با مثلث در طراحی چراغ‌های عقب، بسیار با ساختار کاهش می‌یابد این قسمت هماهنگ است. اما چشم‌نواز یا به اندازه کافی خشن نیست.

حجم کروم به کار رفته در نمای خارجی خودرو در دو جلو و عقب به همراه تزئینات کوچک و تنها اسپرهای بزرگ و جلوپنجره بسیار پهن کرومی به چشم می‌آید، اما در کناری بسیار مینیمال است. در عوض بخش خودرو با ریم‌های 15 اینچی بسیار زیبای مگنوم 500 (با شباهت بسیار زیاد به ریم‌های رالی 2 جنرال موتورز بر روی انواع بیوئیک و پونتیاک) به همراه تایرهای دور قرمز به زیبایی تکمیل شده و چهره‌های بدون خطا به نمایش می‌گذارند. اصطلاح فنی با صفت Time Correct یا متناسب با زمان توصیف می‌شود. به این معنا که در پردازش خودرو به جزئیات بسیار زیاد ازجمله استفاده می شود از ریم و استانداردهای زمان تولید خودرو توجه می شود و به کارگیری قطعات مدرن و نادرست خود، که موضوعی بسیار مهم و باارزش است.

1967 داج کورونت 500

داخلی این کورونت تریم رنگ خارجی مشهور کرایسلر را به همراه دارد، که در این مدل، تناسب و همخوانی کامل با نمای را نشان می دهد. خودروسازان آمریکایی در دهه‌های 1960 و 1970 برترین خودروسازان جهان در زمینه ارائه تریم داخلی تمام رنگی به حساب می‌آورند و در میان آن‌ها، کرایسلر یکی از متنوع‌ترین رنگ‌های داخلی در محصولات خود می‌کند.

داشبورد خودرو بر اساس استانداردهای دوران و ترکیب سایر خودروسازان از دو متریال فلز و وینایل نرم تشکل شده است، که با پلاستیک مشکی رنگ می‌یابد. این نما جلوی لوکس و گران قیمت نمی‌کند، اما به کارگیری حجم قابل توجهی از قطعات کرومی در کنار جایگیری صحیح آن‌ها، باعث زیباسازی و دلربایی می‌شود. دو فاکتور به ویژه از نمای داخلی، یعنی چراغهای روشنایی که به دلیل تاشو بودن سقف بر ستونها و اطراف میانی نصب شده اند، در کنار طراحی شده و یکپارچه کنسول وسط، دو نماد بارز طراحی محصولات کرایسلر در دهه 1960 میلادی است، که تقریباً در آن است. همه محصولات داج دیده می شود.

پیشرانه کورونت 500، کبریت پر خطر

کورونت 500 با تریم متنوعی از پیشرانه های V8 به بازار عرضه شد، که بهترین نمونه آن مدل 383 اینچ مکعبی (6.2 لیتر) بود. این پیشرانه توان و گشتاور خیره‌کننده پیشرانه‌های 440 و 426 را نداشت، اما قادر به تولید 325 اسب‌بخار و گشتاور خیره‌کننده 600 نیوتن‌متر بود. انتقال ایناور در نسخه اتوماتیک بر روی یک گیربکس سه سرعت بود، اما در صورت انتخاب نمونه 4 سرعت دستی به صورت آپشن اضافه، دستیابی به شتاب اولیه (0 تا 100 کیلومتر برساعت) در حدود 7.0 ثانیه به آسانی مقدور بود که برای خودرویی با وزن تقریبی 1.6 تن حتی با درنظر گرفتن استانداردهای امروزی قابل توجه است.

1967 داج کورونت 500

پیشرانه‌های 440 (7.2 لیتر) و 426 (6.0 لیتر) HEMI، می‌توانند در حدود 5.0 ساعت به همراه داشته باشند، اما آپشن پیشرانه هِی در دهه 1960 به تنهایی به 1000 دلار هزینه مضاعف به همراه داشت و همین موضوع باعث شد تعداد آنها افزایش یابد. نسبتا محدود از کورونت‌ها، آن هم درتریم‌های R/T و Super Bee به تولید برسند.

تقریباً تمامی خودروهای آمریکایی کلاس عضلانی دهه‌های 1960 و 1970 با مطالعه بر شتاب به منظور شرکت در مسابقات درگ (مسابقات شتاب/محبوب‌ترین سبک مسابقات اتومبیلرانی در دوران کلاسیک آمریکا) ساخته می‌شوند. درنتیجه از دیدگاه فنی، دیفرانسیل آن‌ها ضرایب بسیار سنگین و از دیدگاه متریال و مهندسی بسیار با دوام طراحی شده بودند. دقیقاً به همین دلیل است که با وجود داشتن قدرت و گشتاور خیره‌، سرعت نهایی آن‌ها معمولاً کمتر از 160 کیلومتر برساعت محدود بود.

1967 داج کورونت 500

سخن نهایی

محصولات کرایسلر در مقایسه، در بازار ایران بسیار نادرتر و نایاب‌تر از محصولات فورد و مخصوص جنرال موتورز هستند. در این میان محصولاتی که بیشتر در کلاس ماسل تولید می‌کنند در دوران واردات به بازار ایران با استقبال کمتری می‌شوند، چرا که معمولاً این رقم قابل توجه برای یک خودرو کوپه اسپرت برای اقتصاد رو به رشد ایران توجیه منطقی است. همراه نداشت. به همین دلیل محصولات کرایسلر و مخصوصاً گزینه های اسپرت داج درایران به مراتب کمیاب تر هستند.

از این رو وجود نمونه سالم و بازسازی شده از نسخه نسبتا ویژگی از مدل کورونت آن هم از تریم 500 و از نوع سقف تاشو، بسیار قابل تقدیر و هیجان انگیز است.

عکاس: عرفان اسلام‌پناه

منبع: https://bama.ir/o/u8ro5cvv


منتشر شده

در

توسط

برچسب‌ها: